Voor allen die de opleiding tot professioneel Bibliodrama begeleider volgen of hebben gevolgd en voor wie wel eens heeft meegedraaid in een Bibliodramagroep is het waarschijnlijk duidelijk: Bibliodrama is een samenspel tussen jou, een Bijbelverhaal en de groep. Samen zoek je spelenderwijs en interactief hoe jij, met anderen, een Bijbelverhaal beleeft en hoe dit verhaal misschien wel op een andere manier met je mee gaat reizen.

En dan zitten we ineens in een pandemie waarbij veel van wat vanzelfsprekend was, dat ineens niet meer is: samen lijfelijk en spelmatig in een spel stappen met bewegen, dansen, contacten, samen gebogen zitten over een Bijbeltekst om de ‘actieve woorden’ eruit te halen, enzovoort.

Veel Bibliodrama groepen liggen hierdoor op dit moment stil.

Het kan vragen oproepen: raakt de kracht en kennis van Bibliodrama hierdoor verloren? Heb je, of doe je, de opleiding nu voor niets?

Of: heeft het zin om in 2022 met de nieuwe opleiding voor Bibliodrama begeleider te starten?

Eigenlijk is hier maar één vraag op terug te geven: ‘Heb je ooit getwijfeld aan de waarde van Bijbelverhalen?’

De kennis en inzichten over deze verhalen die je met Bibliodrama opdoet raken, misschien wel ongemerkt, verweven in je manier van gespreksvoering, in het schrijven van je overdenking en het voorgaan in diensten. Het raakt verweven met je manier van kijken en verbinden van de verhalen van toen waarbij je ze een plek geeft in het hier en nu, in het dagelijks leven. Door deze manier van verbinden wordt de kracht van de verhalen nog groter, meer zeggend misschien wel. Herkenbaar in het eigen leven.

Wanneer we weer ‘gewoon’ in groepen of groepjes bij elkaar kunnen komen en samen in een verhaal stappen dan…. nou ja, dan gebeurt waar we in lied 982 van zingen:

‘In de Bloembol is de krokus, in de pit de appelboom (…….) nog verborgen tot het uitkomt, God alleen herschept en ziet’.